Jednak dopiero w sporządzonym w 1915 r. programie działalności Muzeum uwzględniono sztukę dekoracyjną. Nowy dział rozwijał się bardzo intensywnie, głównie dzięki bezprzykładnej hojności społeczeństwa, darom i depozytom innych warszawskich instytucji, jak Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Przeszłości i Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, ale także intensywnym zakupom.

W ponad pięćdziesięcioletnim okresie powojennym, pomimo dotkliwych strat wojennych, zbiory znacznie się powiększyły, stając się najliczniejszym i najbogatszym w Polsce zespołem dawnej europejskiej sztuki dekoracyjnej od X do pocz. XX w.
Podzielone są, wg kryteriów materiałowychm, na pięć kolekcji: Ceramiki i Szkła, Mebli, Sreber i Metali oraz  Variów i Masoniców.